Esther: ‘Het is er niet makkelijker op geworden, maar ik denk wel dat dit echt míjn keuze is’

Esther (33 jaar) raakte onbedoeld zwanger. Ze nam contact op met Siriz voor keuzehulp.

 

‘Ik had een korte relatie met een man die ik al een tijd kende. Van het een kwam het ander. Op een gegeven moment had ik het vermoeden dat ik zwanger was. Ik deed een test bij hem thuis en die bleek positief. Ik vertelde hem dat ik zwanger was en vroeg hem: ‘En nu? Ben je van plan om papa te worden?’

 

We waren allebei geschrokken. In de dagen erna hebben we veel gepraat, gebeld en geappt. Hij wilde per se geen kind, voor hem was abortus de enige optie. Een kind zou zijn toekomst in de weg zitten en die van mij ook. Voor mij was abortus geen keuze. Ik had er eigenlijk niet eens aan gedacht. Toen ben ik over die optie gaan nadenken.

 

Geheim
De vader eiste dat ik met niemand over de zwangerschap praatte. Dat heb ik ook niet gedaan. Dat was heftig. Hij zette me onder druk en vertelde me keer op keer dat een kind krijgen in mijn omstandigheden niet mogelijk was. Ik had geen eigen woonruimte en met mijn toekomstplannen, het overnemen van de praktijk van mijn vader, zou ik geen tijd hebben om voor een kind te zorgen en een slechte moeder zijn. Ook de relatie met mijn ouders zou verslechteren.

 

We maakten een afspraak bij de abortuskliniek en lieten een echo maken. Ik heb niet naar de echo gekeken. Dat durfde ik niet. Hij heeft het wel gezien. Dat moest van mij. Toen had ik nog vijf dagen om over mijn keuze na te denken.
Hij zei: ‘Als je dan toch uit wilt dragen dan trek ik me helemaal terug en zien we elkaar niet meer. Dan is alles over.’ Dat was heftig, want we zagen elkaar al een poosje. Aan de andere kant was het ook duidelijk.

 

Twijfel
Ik zocht contact met Siriz. Ik heb in die periode veel gemaild, gebeld en geappt met een maatschappelijk werker van Siriz. Het allerfijnste vond ik dat ik mijn verhaal kwijt kon en alles eruit kon gooien zonder dat iemand daar een oordeel over had.

Ik was aan het twijfelen gebracht: misschien is abortus dan toch het beste? De opvoeding zou voor mijn rekening komen, ik had geen eigen woonruimte, de timing was niet ideaal en dan was er een vader waarvan niet bekend mocht zijn dat hij de vader zou zijn.

 

Eigen keuze maken
De maatschappelijk werker liet me reflecteren op mijn eigen leven en heeft alles met mij op een rijtje gezet: hoe zit het met woonruimte, mijn werk, mijn toekomstplannen, mijn netwerk, financiën. Ook liet ze me stilstaan bij waarom ik het leven leidde dat ik leefde, waarom ik bepaalde keuzes maakte, wie ik was als persoon. Ik heb heel veel geschreven op papier en alles afgewogen. Voor mij was het heel fijn om dingen op papier te zetten en daar later over te praten met de maatschappelijk werker. Zij probeerde me vooral om me bij mijzelf te laten komen. Ik ben iemand die het eigenlijk altijd anderen naar de zin wil maken. Zij hielp me inzien dat ik zelf mijn eigen keuze kon maken ongeacht wat anderen ervan vinden.

 

Na tweeëneenhalve week was ik eruit. Ik had na de ontdekking van mijn zwangerschap eigenlijk al een keuze gemaakt, en dat was uitdragen. Ik had niet voor niets gevraagd of mijn vriend vader wilde worden. Waarom zou ik daar van afwijken onder druk van hem?

 

De vader en ik hebben wel contact gehouden. Op een gegeven moment zei hij: ‘Ik ben blij dat je geen abortus hebt gedaan.’ Hij vond dat ik de juiste keuze had gemaakt, maar vervolgens liet hij de verantwoordelijkheid bij mij. Dat doet nog wel het meest zeer. Ik snap niet dat je zo kunt reageren als vader.

 

Het gaat nu op zich redelijk goed. Af en toe voel ik me nog wel verdrietig of eenzaam. Vriendinnen weten wel van mijn situatie, maar niet wie de vader van mijn kind is. Het was een behoorlijk heftige tijd. En nu soms nog steeds wel. Het is er niet makkelijker op geworden. Ook niet in mijn relatie met mijn ouders en mijn toekomstplannen, maar ik denk dat dit wel echt míjn keuze is.  Ik denk dat ik er iets moois voor terugkrijg.’